0

Są historie, które zaczynają się w ciszy.

Nie krzykiem, nie błyskiem, nie rewolucją — ale delikatnym, ledwo zauważalnym przeświadczeniem, że świat jest większy, niż widzą inni.

Że pod powierzchnią codzienności coś pulsuje, coś mówi, coś prowadzi. Niektóre kobiety dostrzegają to już jako dzieci. Ja byłam jedną z nich.

W moich pierwszych wspomnieniach nie ma beztroski — jest czujność. Nie strachu — ale niezwykła wrażliwość. Umiałam patrzeć w oczy dorosłym i widzieć to, czego nie powiedzieli. Czułam emocje ludzi tak wyraźnie, jak inni czują zmianę pogody. Świat nie był dla mnie zagadką — był otwartą księgą, pełną niewidzialnych wzorów i połączeń.

Ten rodzaj dzieciństwa nie jest przypadkiem. To zapowiedź

Już wtedy tlił się we mnie ogień, którego nie rozumiałam, a którego inni się czasem bali.

Intensywność, która nie pasowała do wieku. Czułość, która obejmowała więcej niż powinna. I intuicja tak głośna, że czasem wydawała się głosem kogoś, kto zna mnie od zawsze.

Dorastałam z poczuciem, że nie jestem „zwykłą dziewczynką”. I choć próbowałam mieścić się w ramach, zawsze coś mnie z nich wyprowadzało — głębia, prawda, konieczność sensu. Zrozumiałam to jeszcze wyraźniej, kiedy weszłam w dorosłość.

Moje życie nigdy nie było pasmem bezpiecznych wyborów. Było drogą ognia

Podejmowałam decyzje, które wymagały odwagi. „Podróżowałam” tam, gdzie inni bali się postawić stopę. Zaglądałam w miejsca, w których wiele osób zamyka oczy.

A potem życie rzuciło mnie w przestrzeń, która nauczyła mnie wszystkiego, co najważniejsze o ludzkiej naturze. Przez naście lat pracowałam w Służbie Więziennej. Nie ma drugiego takiego miejsca, w którym człowiek widzi człowieczeństwo w tak surowej formie. Bez masek, bez pozorów, bez dekoracji. To nie był świat słabych ludzi — to był świat ludzi z historią. Historii, które albo łamią, albo stają się fundamentem współczucia. Ta praca mnie nie zgasiła. Ona mnie zahartowała. Nauczyła mnie, że prawdziwa siła to nie twardość, lecz zdolność widzenia światła tam, gdzie inni widzą mrok.

Przez wiele lat wierzyłam, że jestem silna dlatego, że „muszę”. Że kobieta taka jak ja nie może pozwolić sobie na słabość. Że ktoś musi być tym, kto niesie, trzyma, pilnuje, prowadzi.

Jednak finalnie życie miało inne plany

Wszystko zmieniło się w dniu wypadku, który mnie zatrzymał, był jak rozdarcie zasłony. Chwila, która zmienia perspektywę tak gwałtownie, że nie było już powrotu do starej wersji mnie.

Ostatnie pięć miesięcy to były niekończące się lekcje, uczenia się pokory, ale przede wszystkim — uczenia prawdy. Bo kiedy ciało przestaje nieść, a siła nie może być już pancerzem, człowiek musi zobaczyć siebie bez tego wszystkiego, co budował latami.

W tamtej ciszy odkryłam najważniejsze: że ogień, który noszę, nie jest narzędziem walki, lecz światłem prowadzącym do mnie samej. Że bycie „kobietą petardą” nie polega na tym, by wybuchać, działać, ratować i imponować. Polega na tym, by być prawdziwą.

Powoli, dzień po dniu, odbudowywałam siebie. Nie tę z przeszłości — tę, która dopiero się rodziła. Cichszą, choć mocniejszą. Łagodniejszą, choć bardziej stanowczą. Głębszą, choć jeszcze bardziej otwartą.

Odkryłam, że kobiecość nie jest rolą, lecz esencją. A esencja kobiety nie zależy od tego, co robi, ale od tego, kim jest, gdy wszystko inne opadnie.

W mojej historii ogień pojawiał się wiele razy — w dzieciństwie jako intuicja, w młodości jako odwaga, w dorosłości jako determinacja, w pracy jako odporność, w wypadku jako zniszczenie, a w odrodzeniu jako mądrość.

Dziś widzę to wyraźnie: wszystko prowadziło mnie do odpowiedzi na pytanie, które powracało przez lata.

Czy kobieta petarda to klątwa czy przywilej?

  • Kiedy próbujesz nią nie być — to klątwa.
  • Kiedy tłumisz swój głos — to klątwa.
  • Kiedy zmniejszasz się, żeby inni czuli się spokojnie — to klątwa.
  • Kiedy udajesz spokojną rzekę, choć w środku płynie ocean — to klątwa.
  • Kiedy żyjesz tak, jak świat oczekuje, zamiast tak, jak prowadzi cię dusza — to klątwa.

Ale kiedy przestajesz walczyć ze sobą, kiedy wracasz do swojej esencji, kiedy pozwalasz swojemu światłu świecić tak, jak chce — ogień przestaje spalać. Zaczyna prowadzić.

I wtedy kobieta petarda staje się tym, czym była od początku: pięknym paradoksem. Ognistą i kojącą. Silną i czułą. Wrażliwą i niezłomną. Głęboką i prostą. Staje się kobietą, która nie potrzebuje niczego udowadniać — bo jej obecność już mówi wszystko.

Dlatego dziś odpowiadam z pełną jasnością:

Kobieta petarda jest przywilejem. Ale dopiero wtedy, gdy przestaje być klątwą we własnych oczach. Wtedy staje się błogosławieństwem — dla siebie, a potem dla świata.

Zdjęcie: Lloyd Newman on Unsplash

Zobacz także:

Czy niezależne kobiety budzą w facetach strach?

Zapytaj siebie – Kryzysy i trudności (#cykl wywiadów z sobą)

Tagi :

Komentarze: